خرید ودانلود فایل تحقیق مزاج از دیدگاه روایات

این فایل در ۳۰صفحه قابل ویرایش تهیه شده وشامل موارد زیر است:

به همين جهت شاديهايي كه مومنين در زندگيشان دارند به اين منظور است كه براي انجام عبادات و وظايفشان نشاطي داشته باشند. آنها از آن جهتي كه مومن هستند هيچگاه به گناه شاد نميشوند؛ شادي يا مستقيماً در ارتباط با خداست و يا براي تكامل معنوي و انجام وظايف و يا دست كم براي جلوگيري از گناه. با توجه به مطالب بالا شاد كردن هركسي به طور مطلق بالاترين عبادات نيست، بلكه تنها شاد كردن مومنين از مجاري شرعيه و راههايي كه شرعاً مجاز است، مطلوب و پسنديده و بالاترين عبادات محسوب ميشود.(۱)

(اصل در مزاح كردن بر عدم آن ميباشد الا زماني كه بتوان با يك دليل شرعي از اين اصل خارج شد. اولين قدم كشيده شدن به بحران اخلاق در جوانان همين شوخيهاي بيجا و بيجهت و دليل شرعي است و لذا اين شوخي كردن بايد تعديل گردد و اگر اين تعديل رخ ندهد. انسان تا ۴۰ سالگي و بعد از آن همواره خلاف اعتدال حركت ميكند.(۵۶)). پس با توجه به مطالب گفته شده انسان تا وقتي جوان است بايد از شوخيهاي ناپسند و تمام صفات ناپسند جلوگيري كند و الا وقتي آنها عادت گرديد، ديگر در سنين غير جواني از بين بردن آنها بسيار سخت است.

بخش اول: شادي

الف) شادي و شادماني:

امام علي (عليهالسلام): شادي، انبساط خاطر و نشاط ميآورد و غم، گرفتگي خاطر و دلگيري ـ عنه (عليه السلام): كسي كه شاديش كم باشد، آسايش او در مردن است ـ عنه (عليه السلام): اوقات شادي غنيمت است ـ عنه (عليه السلام): هر شادماني به همان اندازه تلخكامي در پي دارد.

ب) آنچه زيبنده شادماني است:

عنه (عليه السلام): شادي مومن آن گاه است كه پروردگارش را اطاعت كند و اندوهش آنگاه كه گناه كند.

ج) عوامل شادي:

عنه (عليه السلام): ريشه خرد توانمندي است و ميوه آن شادماني.

د) ارزش شاد كردن:

امام صادق (عليه السلام): هيچ يك از شما فكر نكند كه اگر مومني را شاد كرد، فقط او را شادمان ساخته، بلكه به خدا قسم ما را شاد كرده است. عنه (عليه السلام): هر كه به مومني شادي رساند، به رسول خدا شادي رسانده باشد و هركه به رسول خدا شادي رساند، به خدا شادي رسانده باشد و چنين است كه هركه به مومني اندوهي رساند.

هـ) ثواب زدودن غم از دل مومن:

امام رضا (عليه السلام): هركه گره از كار مومني بگشايد،خداوند در روز قيامت گره غم از دل او بگشايد. امام صادق (عليهالسلام): چون خداوند مومن را از گورش درآورد، تمثالي با او خارج شود كه در جلوي او راه ميرود و هرگاه مومن يكي از صحنههاي هراسانگيز روز قيامت را ببيند، آن تمثال به او گويد: … نترس و غم به خود راه مده… مومن به او گويد: تو كيستي؟ تمثال گويد: من همان شادي و سروري هستم كه به برادر مومنت رساندي. عنه (عليه السلام): هر مومني كه گرفتاري مومن تنگدستي را رفع كند خداوند حوائج او را در دنيا و آخرت آسان سازد.

و) شادي به ناحق:

امام علي (عليه السلام): بسا سرمستي و نشاطي كه به غارت رفتن اموال (شخص) را (يا ناراضي و هلاكت و مصيبت) در پي داشته باشد.

الف) مدح مزاح:

پيامبر خدا (صلي الله عليه و آله):

من شوخي ميكنم، اما جز حق نميگويم ـ عنه (صلي الله عليه و آله): مومن شوخ و شنگ است و منافق اخمو و عصباني ـ امام صادق (عليه السلام): هيچ مومني نيست، جز اين كه در او (دعابه) هست. راوي ميگويد: عرض كردم، دعابه چيست؟ فرمود: شوخي ـ عنه (عليه السلام): به يونس شيباني-: با يكديگر شوخي هم ميكنيد؟ عرض كردم، كم. فرمود: اين گونه نكنيد؛ زيرا شوخي از خوشخويي است و تو بدان وسيله برادرت را شاد ميسازي، رسول خدا براي اينكه كسي را شاد كند با او شوخي ميكرد

ب) نكوهش مزاح:

پيامبر خدا (صلي الله عليه و آله): اي علي، شوخي مكن كه ارج و احترامت از بين ميرود و دروغ مگو كه نورانيتت از ميان ميرود. امام علي (عليه السلام): هيچ انساني شوخياي نكرد، مگر اينكه پارهاي از عقل خود را دور انداخت. عنه (عليه السلام): هرچيزي را تخمي است و تخم دشمني شوخي است. عنه (عليه السلام): آفت ابهت شوخي است. عنه (عليه السلام): از شوخي بپرهيزيد، زيرا كه شوخي بدخواهي ميآورد و كيفر بر جاي ميگذارد و آن دشنام كوچك است.

امام كاظم (عليه السلام): از شوخي بپرهيز كه آن نور ايمانت را ميبرد و مردانگي تو را سبك ميگرداند. رسولالله (صلي الله عليه و آله): بنده به ايمان ناب نرسد، مگر آن گاه كه شوخي و دروغ را ترك گويد و مجادله را رها كند، هرچند كه بر حق باشد ـ امام صادق (عليه السلام): شوخي مكن كه بر تو گستاخ ميشود

ج) شوخي و مسخرگي:

امام علي (ع) بسا شوخياي كه به جد انجامد. عنه (عليه السلام): از مسخرگي و بازي و شوخي زياد و خنده و چرندگوي دوري كني ـ عنه (عليه السلام): مسخرگي زياد، نشانه ناداني است ـ عنه (عليه السلام): هركه مسخرگياش زياد باشد جدي بودنش از بين برود ـ عنه (عليه السلام): كامل، آن كسي است كه جدّي بودنش بر مسخرگياش چيره آيد ـ عنه (عليه السلام): خردمندترين مردم، كسي است كه جدّي بودنش بر مسخرگياش چيره باشد و در برابر هوس خود از عقلش كمك بگيرد.

د) شوخي زياد:

پيامبر خدا (صلي الله عليه و آله): شوخي زياد، آبرو را ميبرد. امام علي (عليه السلام): هركه زياد شوخي كند، هيبتش كم ميشود ـ عنه (عليه السلام): شوخي زياد، اوج و احترام را ميبرد و موجب دشمني ميشود. عنه (عليه السلام): در سبكسري و شوخي زياد، حماقت نهفته است. عنه (عليه السلام): هركه زياد شوخي كند، احمق به شمار ميآيد. عنه (عليه السلام): هركه زياد شوخي كند، از داشتن بدخواه و كسي كه او را خفيف شمارد، بينصيب نخواهد بود.

بخش سوم: خنده

الف) خنده و لبخند:

امام علي (عليه السلام) خنده پيامبر لبخند بود. روزي بر گروهي از انصار گذشت كه با هم صحبت ميكردند و قاه قاه ميخنديدند. حضرت فرمود: اي شمايان! هريك از شما كه آرزو فريش داده و در كار خير كوتاهي كرده است، سري به گورستان بزند و از رستاخيز مردگان عبرت گيرد و ياد مرگ باشيد كه ياد مرگ لذتها را در هم ميشكند ـ امام حسن (عليه السلام) به نقل از دايي خود هند (صلي الله عليه و آله): پيامبر هرگاه شاد ميشد، چشمش را پايين ميانداخت، خنده اش عمدتاً تبسم بود، به طوري كه دندانهايش مانند دانة تگرگ نمايان ميشد.

امام علي (عليه السلام) در صف مؤمن ميفرمايد: چون بخندد صداي خندهاش از گوشش فراتر نميرود. عنه (عليه السلام): بهترين خنده، لبخند است. امام باقر (عليه السلام): هرگاه قهقهه زدي، در پي آن بگو: خدايا! بر من خشم مگير.

خرید و دانلود

با قیمت 4,500 تومان