عصب زيست شناسي حساسيت زدايي از طريق حركت چشم و پردازش مجدد

اين مقاله كاوشي است در يافته هاي جاري عصب زيست شناسي در حيطه سيستم ليمبيك ،خواب نا به روال و آسيب هاي روانشناختي . ساخت و قوام حافظه و عاطفه در اين مقاله مورد بحث قرار گرفته است. تحقيقات آناتومي واسطه و فيزيولوژي خواب نا به روال رابه تفصيل بيان مي كند، بخصوص عملكرد خواب نا به روال در پردازش خاطره. گذرگاههاي آسيب رواني مختصرا شرح داده مي شود. سپس فرضيه هاي مبتني بر اين يافته ها همچون فرضيه هايي در مورد مكانيزم هاي زيربنايي “اي.ام.دي.آر” ارائه مي شوند.فرضيه هاي مطرح شده دراين مقاله ارائه شده اند تا بحث و پژوهش بيشتري را در مورد مكانيزم هاي زيربنايي “اي.ام.دي.آر” برانگيزند. اين فرضيه ها حاصل يافته هاي تجربي اخير در حيطه سيستم ليمبيك ، عصب زيست شناسي آسيب رواني وخواب نا به روال هستند. اين مقاله در احتمال اينكه پردازش “اي.ام.دي.آر” تدريجا قابليت بالاتر عملكردهاي مغزي را جهت لغو درونداد ساخت هاي ليمبيك فراهم مي كند و از اين رهگذر تسهيل كاهش فعاليت ليمبيك، كاهش برافروختگي و در نتيجه تلفيق تالاموس، آميگدال،هيپوكامپال و عملكرد مغزي منسجم را به دنبال دارد به كاوش مي پردازد.بنظر مي رسد”اي.ام.دي.آر”برتري جانبي نيمكره اي را تصحيح كرده وبه مغز اجازه ميدهد عملكرد درون نيمكره اي متعادلي را به خودي خودحفظ كند. فرانسين شاپيرو عنوان مي كند كه يكي از ساده ترين راههاي توصيف اثرات انسجام بخش “اي.ام.دي.آر” اين است كه بگوييم حادثه هدف پردازش نشده باقي مانده و اين بدين جهت است كه پاسخ هاي زيست شناختي فوري به آسيب رواني،آنرا تنها در حالت سكون عصب زيست شناختي باقي گذاشته اند. مكانيزم پردازش “اي.ام.دي.آر” به لحاظ فيزيولوژيك به صورتي شكل گرفته است كه بتواند اطلاعات به خوبي پردازش نشده را به يك سطح انطباقي برساند (شاپيرو، ۹۵ و ۹۴). جهت درك اينكه اين قضيه چگونه در يك سطح عصب زيست شناختي رخ مي دهد و…